Catalogus: De wereld door de ogen van mijn schaar

PRIVATE PARTS IN PUBLIC SPACE - INLEIDING OP HET WERK VAN JOS DEENEN 2007

De in Venlo werkzame kunstenaar Jos Deenen produceert - aansluitend bij de roemruchte tradities van kunststromingen als Dada en het Surrealisme- jaar in jaar uit een grote stroom collages. De geëngageerde, kritische en soms ook bewust erotische kunstwerken van Deenen worden gekenmerkt door verbluffende verbeelding, ingenieus compositiegevoel in combinatie met perfect uitgevoerd knip- en plakwerk én afwisselend gebruik van Venlo's dialect, ABN of Engels.

Op Pontificaal gelul (Diptiek) hangen op klaarlichte dag tegen identieke grijze muren, ongeveer drie meter boven de trottoirs - waarop mensen (er is zelfs een peuter die op een kinderzitje op de bagagedrager van een fiets zit) gebiologeerd toekijken - twee monumentale billboards (what's in a name), waar een koppel met ontblote onderlijven op is afgebeeld. De anonieme man, die een wit onderhemd draagt, heeft een erectie. Zijn gezwollen lid torent letterlijk en figuurlijk hoog boven een aandachtig glurend kwartet heren beneden uit. De 'uitdagend kijkende vrouw, 'born for porn', heeft haar in pikzwarte kousen gestoken benen ongegeneerd naar rechts gedraaid. Onverholen toont zij haar schaamdeel aan het (wellustig) volk buiten.

In eerste instantie lijkt het alsof de mensen op de straat naar grote bioscoopschermen met pornografische opnamen staren of door `ramen' naar erotische slaapkameractiviteiten turen. In deze surreële ambiance, waar `blue pics' in het openbaar worden vertoond, hebben de passanten inkijk in het meest intieme, het allerpersoonlijkste. Voorbijgangers zijn voyeurs geworden.

Maar er is meer. Het oude gezegde `Met de benen buiten hangen' krijgt op dit, in velerlei opzichten, bijzonder doordachte diptiek een nieuwe lading. De omhoog gestoken schoenen met vleeskleurige zolen en de opgetrokken benen van het model, dat ons zonder blikken of blozen recht in de ogen kijkt, bevinden zich namelijk deels buiten het lijnenspel van de reeds gememoreerde affiches, bioscoopschermen of ramen. De exhibitionistische bimbo doorbreekt letterlijk en figuurlijk veronderstelde kaders en `communiceert' ook rechtstreeks met ons: de `kunstkijkers'. Pas in tweede instantie realiseren we ons dat Jos Deenen met voorbedachte rade een vernuftig fuik heeft opgezet. Wij zijn ook `gluurders'. Evenals de Peeping Toms op het kunstwerk verlustigen we ons `heimelijk' aan de kaalgeschoren private parts in public space.

(wordt vervolgd)